Frank Boeijen Onschuld
Ik denk aan die tijd van idealen Aan die tijd waarin alles kon toen de wereld nog verdeeld was In oost en west Het was zo duidelijk wie goed was En zo duidelijk wie slechte Maar nu de waarheid aan het licht komt Er bestaat geen goed of slecht Dan weet ik wat het is Dan dringt het tot me door Het is niet de wereld Maar ik die de onschuld verloor Wanneer wanneer kwam dat moment Wanneer vond dat plaats Wanneer ben ik onderweg Ik geloofde in waarheid Ik geloofde in heldendom Ik geloofde in vriendschap En dacht dat eerlijkheid bestond Maar natuurlijk ik leefde in dromen Ik wou dat ik dat nog kon Soms heel even als ik naar jou kijk Zie ik dat het ooit bestond Dan weet ik wat het is Dan dringt het tot me door Het zijn niet de anderen Maar ik die de onschuld verloor Wanneer wanneer kwam dat moment Wanneer vond dat plaats Wanneer ben ik onderweg de onschuld kwijtgeraakt Was het de mislukking Na een succes Of het verraad van ee ngoede vriend Waren het de nachten van slapeloosheid Na de dag dat jij mij verliet Was het de vlucht in roekeloosheid En in alles wat verboden is Nee, het was de aanblik op die morgen In de spiegel, mijn gezicht Toen toen wist ik wat het was Toen drong het tot me door Dat ik door de jaren heen Zo onschuldig ben geweest Zolang zolang bleek ik een kind En het komt nog vaakterug Maar over het algemeen Verliest de onschuld haar geduld Toen toen op dat moment Was er geen weg terug Want door de jaren heen Verandert onschuld in schuld Want door de jaren heen Verandert onschuld in schuld
